„Uśmiechnijcie się, brygada!! Co tacy smutni jesteście?”

Kiedy kilkanaście miesięcy temu Donald Tusk zstępował z brukselskich salonów, by przynieść nam „europejskie standardy”, obiecywano nam Polskę uśmiechniętą, profesjonalną i przede wszystkim – bezproblemową. Dziś, patrząc na mapę kraju, można odnieść wrażenie, że ten uśmiech to raczej skurcz spastyczny, a jedynym w pełni profesjonalnie działającym resortem jest ministerstwo PR-u. Rzeczywistość skrzeczy, ale – jak zapewne usłyszymy na kolejnej konferencji prasowej – to wina poprzedników, pogody albo zbyt niskiego poziomu euro-entuzjazmu w narodzie.

Zacznijmy od polskiej wsi, gdzie „europejskość” objawia się w sposób wyjątkowo spektakularny. Rolnicy zostali wzięli w dwa ognie. Z jednej strony mamy ceny nawozów, które szybują w kosmos z wdziękiem godnym programu kosmicznego NASA, z drugiej – ceny skupu zbóż szorujące po dnie. I w tym idealnym momencie, gdy polski gospodarz zastanawia się, czy stać go na obsianie pola, rząd funduje mu wisienkę na torcie: umowę z krajami Mercosuru. Genialne w swojej prostocie! Po co nam silne, polskie rolnictwo, skoro możemy zalać rynek tanią, naszpikowaną chemią żywnością z Ameryki Południowej? Zamiast twardego, polskiego „veta” na unijnych korytarzach, słyszymy potakiwanie i zapewnienia, że „wszystko jest pod kontrolą”. Rolnicy kontrolę widzą codziennie – na swoich kontach bankowych. Pustych kontach.

Ale żeby rolnikom nie było smutno, rząd postanowił „uszczęśliwić” również przedsiębiorców. Pamiętają Państwo te obietnice o ułatwieniach dla biznesu i likwidacji biurokracji? No więc właśnie. Symbolem tego uwalniania energii Polaków stało się rozszerzenie systemu SENT. Teraz każda firma, zamiast skupić się na przetrwaniu w trudnych czasach, musi zatrudnić dodatkowy etat do meldowania państwu, dokąd i po co jedzie jej transport. Urzędnicza podejrzliwość osiągnęła poziom zenitu. Aparat skarbowy zamiast tropić prawdziwą mafię, poluje na drobne błędy formalne w systemie, nakładając kary zdolne położyć niejedną rodzinną firmę. Biznes w Polsce nie potrzebuje dziś tarczy antykryzysowej – potrzebuje tarczy ochronnej przed własnym rządem.
Prawdziwym jednak testem na „empatię” nowej władzy jest sytuacja w ochronie zdrowia. Przykład Głubczyc, gdzie zawieszono oddział położniczo-ginekologiczny, to nie jest odosobniony przypadek – to ponura metafora całego systemu pod obecnym kierownictwem. Kobiety w powiatowej Polsce dowiadują się właśnie, że rodzić mają chyba w drodze do wojewódzkich metropolii, bo utrzymanie oddziałów w mniejszych szpitalach się „nie opłaca”. Gdzie są te miliardy z rzekomo uzdrowionego budżetu? Może poszły na kolejne audyty, z których wynika, że najlepiej byłoby zamknąć wszystko oprócz kilku wybranych klinik dla elity?

Do tego festiwalu absurdu dołączają grupy, które dotychczas kojarzyły się raczej ze spokojną pracą u podstaw. Strajki naukowców i pracowników akademickich to już nie jest żółta kartka dla rządu – to czerwona flara. Kiedy elita intelektualna kraju musi wychodzić na ulice, bo pensje młodych badaczy nie pozwalają na opłacenie wynajmu kawalerki, to znak, że „państwo minimum” dotarło do granicy śmieszności.
Wszystkie te rzeki frustracji zbiegają się dziś w jednym punkcie. W sercu Warszawy wyrosło „Miasteczko Gniewu”. Namioty, transparenty, zdesperowani ludzie. To nie są „prowokatorzy”, jak zapewne chcieliby ich widzieć rządowi publicyści. To Polacy, którzy uwierzyli w bajkę o uśmiechniętej Polsce, a obudzili się w państwie z kartonu i dykty, sterowanym za pomocą tweetów i konferencji prasowych.

Jako posłowie opozycji mamy obowiązek ten głos nagłaśniać. Bo o ile Donald Tusk potrafi świetnie żonglować słowami w blasku kamer, o tyle rzeczywistości na dłuższą metę oszukać się nie da. Dzisiejszy obraz kraju to potężne wotum nieufności wystawione przez własnych obywateli. Jeśli ekipa rządząca nie zejdzie z PR-owego Olimpu na ziemię, to gniew z warszawskiego miasteczka szybko przeniesie się pod okna ich własnych gabinetów. I żaden uśmiech premiera wtedy nie pomoże.

Katarzyna Czochara
poseł na Sejm RP